2nd Sharing the Dream
โครงการ Sharing the Dream ครั้งที่2 ณ โรงเรียนบ้านคลองมดแดง จ.กำแพงเพชร วันเสาร์ที่ 23 มกราคม 2553

โครงการ Sharing the Dream เป็นโครงการที่ดำเนินการร่วมกับอาสาสมัครโครงการชีวีภิวัฒน์จัดกิจกรรมวาดภาพความฝันโดยใช้ตัวละครจาก “ครอบครัวไอไวซ์” มาเป็นสื่อในการดำเนินเรื่องเพื่อสอนให้เด็กๆมีความฝันและมีเป้าหมายในชีวิต เด็กๆจะจินตนาการถึงอนาคตและความฝันของตัวเองเป็นภาพวาดระบายสี พร้อมทั้งนำเสนอเพื่อฝึกความสามารถในการสื่อสารและความกล้าแสดงออก รูปภาพเพิ่มเติมจากพี่โบ้ท

ฝนตกลงมาท้าทายความหวั่นไหนของพวกเรา ยิ่งเราขับเข้าใกล้จุดหมายเท่าไรเม็ดฝนก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ยิ่งฝนตกถนนลูกรังยิ่งลื่น...ยิ่งลื่นยิ่งขึ้นเขาลำบากมากยิ่งขึ้น
เราช่วยกันย้ายสัมภาระและสิ่งของที่นำมาแบ่งปัน ขึ้นรถกระบะขับเคลื่อน 4 ล้อ... พวกเรายังคิดกันไม่ออกว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่ที่พวกเรารู้คือ...เราพร้อมที่จะลุยกันแล้ว!!!
โพสท่าก่อนลุย
ไอ้พวกเสื้อฟ้า!!!!
มึงมีความสุขเกิ้นนนนนน!!! นี่แหละความปรารถนาดีที่กูมีให้มึงในฐานะเพื่อน...
สภาพเส้นทางที่เราเดินทางกันไป
สภาพเส้นทางที่เราเดินทางกันไป
สภาพเส้นทางที่เราเดินทางกันไป
รถตกหลุม แต่พลังใจเราไม่เคยหมด ยังยิ้มได้
ถึงเราเป็นผู้หญิงเราก็กิน ลิปโป
เจอมาแล้วทั้งลาดยาง ลาดโคลน พวกเราก็บ่ยั่นวู้ยยย!!! 55555
แม้ก่อนหน้านี้ผมจะเจอเรื่องราวอะไรมาเยอะ แม้มันจะยังทิ้งร่อยรอยแห่งความเหนื่อยล้าบนดวงตา แม้มันจะมีอะไรอีกหลายอย่าง แต่มันไม่เคยมีข้อแม้ที่จะหยุดแบ่งปัน เพราะมันเป็นความฝันของผม...
พาหนะส่วนตัวของคุณครูทุกคนบนป่าคา คือรถมอเตอร์ไซค์และนี่เป้นสาเหตุที่เรา สนับสนุนเรื่องหมวกกันน็อคดีๆให้คุณครู เพื่อที่จะได้มีชีวิตพร้อมสอนเด็กๆ ให้เป็นคนดีต่อไป...
เส้นทางที่เราต้องก้าวไป
แม้เส้นทางจะลำบากแต่ก็แฝงไว้ด้วยความสวยงามที่บรรยายไม่ถูก หายเหนื่อยจริงๆ
สะพานที่เราข้าม ก็คือขอนไม้ดีๆนี้เอง แม้มันจะมีอะไรอีกหลายอย่าง
บรรยากาศทิวธรรมชาติตัดกับแสงอาทิตย์ ที่หาดูที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
ป้ายทางเข้าหมู่บ้าน
นี่แหละบรรยากาศสองข้างทาง
คนนี้ถึงกับซาบซึ้ง อินกับบรรยากาศ
ถึงแล้วครับ นี่คือโรงเรียนเป้าหมายของเราในครั้งนี้
ถึงที่แล้วก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือ อ้าวๆๆช่วยพี่โบทหน่อย เอียงแล้วรับด้วย
อ้าวพี่... มาขนของครับไม่ไช่มาทำหล่อ บนเขาครับไม่ใช่สยาม
เราได้มีโอกาสพูดคุยกันหลังจากผ่านช่วงเวลา ที่พวกเราช่วยกันดึงรถขึ้นจากหล่มไม่ให้ลื่นตกเขา และพวกเราได้ข้อสรุปว่า... การเผชิญกับความลำบากในครั้งนี้ ทำให้พวกเรารู้ว่าชีวิต ในกรุงเทพของพวกเรา มันช่างสบายเหลือเกิน...
มันอาจไม่ได้ราบลื่นเหมือนถนนลาดยางไปสยาม แต่มันเป็นเส้นทางแห่งโอกาสที่เด็กๆ กำลังจะได้รับ และมันอาจเป็นเส้นทางแห่งโอกาสเช่นเดียวกัน ที่เมื่อเด็กๆบางคนโตขึ้นจะได้แบ่งปันกลับไป...
หนูเป็นคน หนูก็ยังรักหมานะ
เหมือนได้กลับบ้านเกิด
คนนี้ เด็กรักสุดๆๆๆ
พี่สาวของพวกเรากลับมาบ้านแล้ว มันช่างเหมือนกันจริงๆๆ
บางทีแค่เราแบ่งปันรอยยิ้ม บรรยากาศของชีวิตก็จะดีขึ้น ^^
เราสู้ตายเหมือนกัน!!! ผมว่าเรามีอะไรเหมือนกันอีกเยอะ... อย่างน้อยก็ยิ้ม
เด็กผู้ชายจะตัดผมจนเกรียนด้วยกรรไกร ไม่มีบัตตาเลี่ยนแบบในเมืองครับ...
หนูชื่อ สุภาพร ค่ะ!!!! น้องคนนี้น่ารักมากครับ
หิววววววววแทบตาลายแต่พวกเรายังสู้ มันเป็นอีกความประสงค์นึงคือการได้เข้ามาเรียนรู้ วิถีชีวิตและรู้ในสิ่งที่พวกเค้าต้องการจริงๆ
น้องๆเด็กดอย
นี่คือ รายชื่อ นักเรียนโรงเรียนบ้านคลองมดแดง
น้องๆ ก็สวยดีนะ
ชาวบ้านยิ้มแย้มแช่มใส ต้อนรับเราด้วยยิ้มแย้มแย้มแจ่มใส
วันนี้เราได้รับเกียรติจากชาวบ้านพาพวกเรา นั่งรถเครื่องทัวร์รอบหมู่บ้าน ^^
เสื้อฟ้ามาแล้วววว!!!
ผู้นำของเราได้พานั้งรถ อีแต๊ก เที่ยวรอบหมู่บ้าน
แม้จะเบียดกันนิดแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสุขลดน้อยลง...
รถเครื่องของพวกเราผ่านสายตาของเด็กๆและชาวบ้าน หลายๆคู่ แต่หากเราลองมองเค้าไปให้แววตาของพวกเค้า เราจะพบสิ่งหนึ่งก็คือ... ความสงสัยว่าพวกมึงมาทำไม 555 ????
รักเด็กคะ***
เอาน้องหล่อสวยให้เต็มที่เลย
นี่ครับ เครื่องดืมที่ชาวบ้าน จัดไว้ต้อนรับ
เราก็นั้งรวมวงกัน ทั้งชาวบ้านแล้วก็เรา ก็นั้งคุยกันกินกัน
นี่เลยครับอาหารที่ชาวบ้าน จัดเลี้ยงตอนรับพวกเรากัน ก็นั้งกินกันเป็นกันเองดี
เอาน้องหล่อสวยให้เต็มที่เลย
นี่ครับ เครื่องดืมที่ชาวบ้าน จัดไว้ต้อนรับ
เราก็นั้งรวมวงกัน ทั้งชาวบ้านแล้วก็เรา ก็นั้งคุยกันกินกัน
นี่เลยครับอาหารที่ชาวบ้าน จัดเลี้ยงตอนรับพวกเรากัน ก็นั้งกินกันเป็นกันเองดี
เราสนุกกับการร้องคาราโอเกะ เพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้า..
ใครทำท่าน่ารักกว่ากัน 5555555
ตาสู้แฟลชไม่ไหวแร้ว Y.Y
เมาบรรยากาศ!!! อากาศที่กำแพงเพชรหนาวมากกกก จนพวกเราต้องร่ายรำ ^^
ทุกคนสนุกสนาน อากาศที่หนาวก็ไม่หนาว จนเป็น ปัญหาให้กับพวกเราได้ เพราะทุกคนยังยิ้มได้
ตื่นเช้ามาเราก็ เตรียมตัว อาบน้ำอาบท่า
อนนี้เวลา 8 โมงเช้า อุณหภูมิ 18 องศาเซลเซียส อากาศโคตะระดี พูดแล้วควันออกปาก ^^
ตอนเช้า เบลก็รู้งาน ต้อนหมูออกไปกินอาหาร
เราเข้าไปถึงครัวม้ง ไปดูอาหารที่แม่ครัวกำลังง่วนทำอยู่ เพื่อมื้อเช้าของพวกเรา...
วันนี้เราได้มีโอกาสร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่ของหมู่บ้านหลายๆคน หัวหน้าหมู่บ้านกำลังเล่าพิธีการต่างๆ ในงานเลี้ยงต้อนรับ.. แบบม้ง!!!!
บนโต๊ะนี้มีอาหารมากมายมากกว่า 5 อย่าง ทุกจานดูน่ากินทั้งนั้น...
ของที่ทำให้พวกเราแทบอ้วก!!! แต่คราวนี้ใหญ่กว่าเดิม.. ตามประเพณีชาวม้งจะมีการต้อนรับในงานเลี้ยงอาหารมื้อเช้า ด้วยเหล้าข้าวเหนียวต้ม รินลงในเขาวัว... ใครดื่มทีเดียวไม่หมดจะต้องรินใหม่แล้วดื่มจนหมด... สิ่งที่พสกเราทำทันทีเมื่อเห็นคือลุกขึ้นแล้วยกมือไหว้ 55555
บนโต๊ะนี้มีอาหารมากมายมากกว่า 5 อย่าง ทุกจานดูน่ากินทั้งนั้น...
เราเริ่มกิจกรรด้วยการรำต้อนรับจากน้องๆๆชาวดอย แบบม้ง!!!!
แต่ละคนก็แสดงด้วยรอยยิ้มแจ๋มใส
น้องแสดงเสร็จเราก็มอบรางวัลให้กับน้องๆแต่ละคน
เริ่มภารกิจแห่งความฝัน !!! iwise ใครอยากรู้ว่าคืออะไร http://www.iwisefamily.com ครับ..
เด็กๆที่นี่มีจินตนาการ และความสามารถทางด้านศิลปะ มากมายเหลือเกิน...ผู้ใหญ่บางคนยังวาดไม่ได้ขนาดนี้เลย
ถึงเมือคืนเราจะนอนดึกกัน แต่ทุกคนก็ตื่นมาทำกิจกรรมให้กับน้องๆ ด้วยความสนุกสนาน
หน้าตาของน้องทุกคน มีความหวัง มีความฝันกันทุกคน
เราเชื่อว่าทุกคนมีความสุขที่ได้มาร่วมแบ่งปัน อะไรดีๆ ให้กันและกัน บางทีเราอาจต้องเริ่มจากการแบ่งปันอะไรง่ายๆ " รอยยิ้ม " ^^
เด็กๆที่นี่มีจินตนาการ และความสามารถทางด้านศิลปะ มากมายเหลือเกิน...ผู้ใหญ่บางคนยังวาดไม่ได้ขนาดนี้เลย
เด็กๆรุมกันระบายความฝันอย่างมีความสุข สมกับที่พวกเรารอคอยและลุ้นอยู่นานเพราะเด็กกันมากมาย ^^
สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเด็กๆ มันทำให้พวกเรารู้สึกสงสัยตามไปด้วยว่า... พวกเราจะทำอย่างไรให้พวกเค้ารู้จักมีความฝัน แต่ท้ายที่สุดเราก็รู้ว่ามันไม่ได้จำเป็น เรามาเพื่อให้ในสิ่งที่อยากให้ มองและเข้าใจในสิ่งที่พวกเค้าเป็น บางทีนั่นก็อาจจะเป็นความฝันของพวกเค้าแล้ว...
ไอ้หนูกำลังเพลินไม่มีใครมาแย่งเล่น ^^
เวลาที่ผมถามชื่อ น้องก็จะบอกว่าชื่อ สุสุภาพอนรารลา ค่ะ ฟังไม่เคยทันเพราะน้องยังพูดไม่ชัดน่ะครับ Y.Y จนต้องไปถามคุณครูก็เลยทราบว่าอ๋อ....ชื่อ สุภาพร ^^
เด็กๆรุมกันระบายความฝันอย่างมีความสุข สมกับที่พวกเรารอคอยและลุ้นอยู่นานเพราะเด็กกันมากมาย ^^
เราทุกคนรวมไม้ร่วมมือกันครับ ผลงานของเราก็ออกมาได้เสร็จเรียบร้อยครับ
เด็กๆทุกคนชอบเล่นกล้องมากกกกกก เวลาที่ผมถ่ายแล้วเปิดภาพให้พวกเค้าดู ดูพวกเค้าจะมีความสุขเหลือเกิน....
กลายเป็นว่ากล้องอยู่ไหน เด็กๆอยู่นั่นครับ ^^
น้องคนนี้ หน้าตามีแวว
เด็กๆทุกคนก็ร่วมกิจกรรมกัน และทุกคนก็หน้าตามีความสุขกันดีมากเลย
ผลงานของเด็กๆ หนูอยากเป็นชาวสวน... มันไม่แปลกหรอกครับ เพราะโลกของพวกเค้ามีมีอยู่แค่นี้ แต่มันคงแปลกหากไม่มีใครสักคนยื่นมือเข้าไปมอบโอกาสให้เค้าในฐานะคนไทยด้วยกัน...
นี่คืออ่างล้างหน้าไว้ให้น้องๆ ล้างหน้าล้างตากัน
วินเป็นตัวแทนเขียนประสบการณ์การมาแบ่งปันในวันนี้ ผมขอขอบคุณวินมาก เพราะสละเวลาอันมีค่าในการแข่งขัน โบวลิ่งมาทำความดีกันในครั้งนี้
เด็กๆออกมาอวดความฝัน บางคนอยากเป็นทหาร เป็นหมอ เป็นคุณครู...
น้องคนนี้อยากเป็นนักร้องครับ ดูแล้วน่าจะเป็นหัวหน้าแกงค์คุมอยู่แถวนี้...
เด็กๆตั้งใจฟังความฝันของเพื่อนๆ เพราะเราบอกเด็กๆว่าฝันใครใหญ่ที่สุด ได้ขนมใหญ่สุด 555555 มุขนี้ใช้ได้เสมอ..
หลังจากที่น้องๆได้รวมกันทำกิจกรรมวาดภาพเสร็จแล้วเราก็ให้น้องๆช่วยกันนวดให้กันและกันเพื่อผ่อนคลาย
เริ่มรู้แล้วใช่มั้ยครับว่าทำไม หมวกกันน็อคถึงจำเป็นมาก!!! สำหรับที่นี่...
พี่ฝน และ พี่แนท เลือกความฝันของน้องๆ
เราทยอยให้รางวัลแห่งความฝันของเด็กๆ วันนี้มีทั้งหมด 5 อันดับ...
กลุ่มนี้ก็วาดความฝันออกมาได้อย่างสวยงามก็รับรางวัลไปเลยครับ
กลุ่มนี้ก็วาดได้สวยแต่ไม่เสร็จตามเวลาก็เอารางวัลปลอบใจไป
นี่คือรางวัลที่ สอง ก็เอารางวัลกันไป
นี่คือกลุ่มที่ได้ที่ หนึ่ง เราก็ให้ออกทชมาทั้งกลุ่มเลย เพื่อมอบของรางวัล
กลุ่มนี้ก็วาดความฝันออกมาได้อย่างสวยงามก็รับรางวัลไปเลยครับ
กลุ่มนี้ก็วาดได้สวยแต่ไม่เสร็จตามเวลาก็เอารางวัลปลอบใจไป
นี่คือรางวัลที่ สอง ก็เอารางวัลกันไป
นี่คือกลุ่มที่ได้ที่ หนึ่ง เราก็ให้ออกทชมาทั้งกลุ่มเลย เพื่อมอบของรางวัล
ผมเป็นตัวแทนในการมอบหมวกกันน็อคให้กับ ผอ.โรงเรียนสาขาป่าคา ครับ...
คุณนันท์เป็นตัวแทนในการมอบเสื้อทั้งสิ้น 200 กว่าตัว...
พี่ฝนมอบเสื้อยืดให้กบเด็กๆ ^^
พี่มิตรก็มอบ..
น้องเบลกับเสื้อที่ส่งถึงมือเด็กๆ
ผมกับเสื้อตัวใหญ่ที่ใส่ได้ทันที 2 คน พร้อมกัน..
พี่แนทกับเสื้อสวยๆ คุณครูเองยังอดชื่นชมไม่ได้เลยว่า เสื้อที่แบ่งปันมาคุณภาพยังดีอยู่จริง ^^
น้องๆ ก็ได้รับเสื้อกันไป คนละตัวสองตัว ก็แก้หนาวได้
น้าหนุ่มได้กลายเป็นพวกเสื้อฟ้าโดยไม่ทันรู้ตัว หัวใจมันไปแล้ว...555 ขอบคุณน้าหนุ่มที่ทำให้พวกเราได้พบกับ ชีวิตที่สวยงามแบบนี้ครับ
พวกเราพยายามแอ๊บแบ๊ว!! ดูแล้วนันท์ทำได้ดีที่สุด
ผมว่าในโลกนี้มีความฝันของใคหลายๆคนที่เป็นจริงๆได้ อย่างน้อยก็ของพวกเรา ผม นัน น้าหนุ่ม วิน มิต ฝน แนท เบล และเด็กๆทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน...
รวมพลพวกเสื้อฟ้า เรามีคำสัญญาอย่างหนึ่งทุกครั้งเวลาเราไปแบ่งปันที่ไหน เราสัญญาว่าเราจะแบ่งปันต่อไปไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหน ก็ตาม
หลังจากเสร็จกิจกรรม พวกเราก็มาเก็บข้าวเก็บของ เพื่อเตรียมกับบ้านกัน
ก่อนออกจากป่าเราก็แวะล้างหน้าล้างตากันก่อน ตรงลำธาร
นี่สือสินค้าส่งออกของชาวบ้านที่ส่งไปขายในเมือง
ทุกคนก็ชื่นบ้านสนุกสนานกันอย่างมีความสุข
พี่โบท ก็เล่นน้ำอยางมีความสุข เกินๆๆๆๆๆ
นี่เลยครับ เมนูของเราในวันนี้ ก๋วยเตี๋ยวห้อยขา
ลงจากดอยเราก็มานั้งกิน ก๋วยเตียวห้อยขากัน
เรานั้งกินก็ต้อง ห้อยขากันแบบนี้
และนี่คือเมนูภายในร้าน
ทุกคนกินกันอย่าง อร่อย ได้ห้อยขากันทุกคน
กินเสร็จก็อิ่ม ก็พักเอาแรงหน่อย
แล้วนี่เป็นการ ลองฝีมือของพวกเรา ว่าแม่นแค่ใหน
 
© 2008-2009 Liferevo Foundation. All right reserved.


Powered by RJ   |   Privacy   |   Term of Use   |   Contact